Χάσμα γενεών

Είναι γεγονός ότι οι γενιές, τα διακριτά υποσύνολα δηλαδή του  πληθυσμού με κοινή καταγωγή και ηλικία αλλά και  ακμή και  δράση που  συμπίπτουν χρονικά,  διαφέρουν μεταξύ τους. Ενίοτε, μάλιστα, οι διαφορές τους είναι τόσο έντονες ώστε ανάμεσά τους να αναπτύσσονται αγεφύρωτα χάσματα στην επικοινωνία, που αποδίδονται με τον όρο χάσμα γενεών.

Ένα τέτοιο χάσμα υφίσταται μεταξύ της γενιάς μας, που ορισμένοι την σήμερα χαρακτηρίζουν «γενιά των 500 ευρώ» (συν – πλην, με το πλην επικρατέστερο) ή και χαμένη, ενώ μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα τη θεωρούσαν «γενιά του καναπέ», σε σχέση πάντα με προγενέστερες γενιές, όπως η γενιά του Πολυτεχνείου.

Ειδοποιό διαφορά μεταξύ της δικής μας γενιάς  και της γενιάς του Πολυτεχνείου συνιστά το γεγονός ότι εμείς γαλουχηθήκαμε ως καριερίστες μα σύντομα εγκαταλείψαμε την «ουτοπία της καριέρας» για την επανάσταση που ξεκινά πρωτίστως ως υπόθεση προσωπική, ενώ εκείνοι που ανδρώθηκαν ως επαναστάτες σύντομα απομακρύνθηκαν ψυχικά από  την «ουτοπία της λαϊκής επανάστασης» για να διεκδικήσουν καριέρα και ατομική πρόοδο.

Οι Καταλήψεις στο Μικροσκόπιο

Να σε κάψω Γιάννη, να σ' αλείψω λάδι.

Η κατάληψη ως επιλογή έχει νόημα όταν αποτελεί τον ύστατο τρόπο διαμαρτυρίας για την ποιότητα της προσφερόμενης παιδείας ή οποιουδήποτε άλλου δημόσιου αγαθού, υπό την προύπόθεση πάντα ότι πρώτοι απ'όλους εμείς οι ίδιοι τη διαφυλάττουμε.

Δεν μπορείς δηλαδή να διεκδικείς καλύτερη παιδεία όταν ο ίδιος με τη στάση σου την υποβαθμίζεις. Είναι σαν να διατρανώνεις την αντίθεσή σου στην παιδική εκμετάλλευση με πορείες, συλλαλητήρια, έγγραφες διαμαρτυρίες κ.λ.π. και την ίδια ώρα να βγάζεις το παιδί σου στα φανάρια.

Ο φαρισσαϊσμός αυτός δεν οδηγεί σαφώς σε αντιμετώπιση κανενός προβλήματος. Αντίθετα, συντηρεί και επιδεινώνει μια κατάσταση που εξυπηρετεί πολλούς και διάφορους. Είναι καιρός, λοιπόν, να πέσουν οι μάσκες. Είναι καιρός να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι.

Τέλος Εποχής

Στις μέρες γράφεται το τέλος μιας εποχής. Ο κύκλος της μεταπολίτευσης κλείνει οριστικά, βυθίζοντας στη λήθη κομματικά στεγανά του τύπου «αριστερά» και «δεξιά», που καθόρισαν την πολιτική σκέψη και διαμόρφωσαν την πολιτική μας ζωή εδώ και δεκαετίες. Διακρίσεις που μας χώρισαν σε στρατόπεδα, στους «δικούς μας» και τους «άλλους», περιχαράκωσαν το πνεύμα και τη δράση μας και συντήρησαν τον εμφύλιο διχασμό, το μεγαλύτερο σαράκι της ιστορίας μας ως έθνους.

Σχόλιο στο Άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη "H Ψαρού δεν είναι ροκ" στο Protagon

Αχ αυτή η Ψαρού πάει στα κουτουρού, τραγουδούσε κάποτε ο Γιώργος Νταλάρας σε στίχους Αντώνη Ανδρικάκη, κι από ό,τι φαίνεται είχε δίκιο.

Κι όσο κι αν υπέφερα στο Γυμνάσιο με τη διακωμώδηση του επωνύμου μου, ένιωθα ενδόμυχα υπερήφανη που έστω και έμμεσα ενέπνευσα έναν ποιητή. Και στο νηπιαγωγείο ήμουν εξίσου περήφανη, όταν την 25η Μαρτίου απήγγειλα το "Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη", πιστεύοντας ακράδαντα ότι τιμώ τους αγώνες των προγόνων μου για την ελευθερία.

Ειλικρινά ποτέ δεν περίμενα ότι μετά τον εθνικό μας ποιητή και αξιολογότατους στιχουργούς μας το επώνυμό μου θα γινόταν συνώνυμο του glamour και θα αναγόταν σε Μέκκα του Lifestyle!

Και ναι η Ψαρού καθιερώθηκε ως ο απόλυτος προορισμός των κοσμικών ανά τον κόσμο. Και ναι ο ανταγωνισμός για μια ξαπλώστρα στην παραλία της είναι αντίστοιχος του ανταγωνισμού για μια θέση στο δημόσιο (τουλάχιστον προ ΔΝΤ).

Κι ενώ είχα ήδη οργανώσει κινητοποίηση μέσω facebook με τη δημιουργία του group "Δώστε την Ψαρού στους πραγματικούς ιδιοκτήτες της", ώστε τουλάχιστον να εξασφαλίσω προνομιακή μεταχείριση στην αναζήτηση ξαπλώστρας, το άρθρο σας μου κλονίζει κάθε παραδοχή: "Η Ψαρού δεν είναι ροκ". Όπως λέμε το "Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα".

Και διαπορώ και εξίσταμαι. Άξιζε τόσος αγώνας; Τόση περιπλάνηση;

Κι εδώ έρχεται ο Αλεξανδρινός ποιητής, ελαφρώς παραφρασμένος:

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ψαρού δε σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ψαρούδες τι σημαίνουν.
"Η Ψαρού δεν είναι ροκ" του Σταύρου Θεοδωράκη

To Know Us Better

Τελευταία ταυτίζομαι με τον Κώστα Τσάκωνα στο «Μάθε, παιδί μου, γράμματα».

Η μόνη μου παρηγοριά; Παραμένω σγουρομάλλα.

Οι Τύποι Ηθικής του Νίτσε και η Θεωρία της Αυτοποίησης των Ματουράνα και Βαρέλα

Δύο εκ πρώτης όψεως τελείως ασύνδετες θεωρίες, αυτή της αυτοποίησης και της τοποθέτησης του Νίτσε σε σχέση με τους δύο τύπους ηθικής, εμφανίζουν ορισμένες ανοίκειες συνδέσεις.  Ειδικότερα, από την παράλληλη μελέτη των δύο θεωριών προκύπτει ότιο τύπος του κυρίου προσιδιάζει στον αυτοποιητικό οργανισμό, σε αντίθεση με τον τύπο του δούλου, ο οποίος λειτουργεί με βάση τον τρόπο δράσης ενός αλλοποιητικού οργανισμού.

Αυτοποιητικοί και Αλλοποιητικοί Οργανισμοί

Σύμφωνα με τους Χιλιανούς Βιολόγους H.Maturana και F. Varela, οι οργανισμοί διακρίνονται σε αυτοποιητικούς και αλλοποιητικούς. Πίσω από αυτούς τους αινιγματικούς για το ευρύ κοινό χαρακτηρισμούς, ανακαλύπτει κανείς ένα σύνθετο εννοιολογικό υπόβαθρο που προκύπτει από την ανάπτυξη μιας ρηξικέλευθης επιστημονικής θεωρίας, η οποία κατάφερε να επηρεάσει και άλλα πλην του πρωταρχικού της επιστημονικά πεδία, όπως αυτό της κοινωνιολογίας και του μάνατζμεντ.. Προκειμένου να καταστεί σαφές το θέμα μας και να προχωρήσει η ανάλυσή μας αποτελεσματικά, οφείλουμε, λοιπόν, να αποσαφηνίσουμε αυτούς τους όρους.

Η Διαχρονικότητα του Παραδοσιακού Χορού

Ο Κώστας Τσιάνος στο πρόγραμμα της παράστασης «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευρυπίδη που ανέβηκε από το Θεσσαλικό θέατρο το 1990 υποστηρίζει ότι μπορούμε να αναφέρουμε πως υπάρχουν μέχρι και σήμερα λαϊκοί χοροί και δρώμενα που διατηρούν έντονα τον τελετουργικό και μαγικό θρησκευτικό τους χαρακτήρα. Η συναισθηματική συμπύκνωση, η συμμετρία, η λιτότητα, η αυστηρή καθαρή γραμμή είναι χαρακτηριστικά των λαϊκών μας χορών που βρίσκουν συγκλονιστική αντιστοιχία με τις αρχές τους αρχαίου δράματος.

Μοτίβα Παραδοσιακών Χορών στο Αρχαίο Δράμα

Πέραν της ευρύτερης αισθητικής αντίληψης που επικράτησε κατά την αναβίωση της αρχαίας τραγωδίας, και είχε ως σκοπό διατηρώντας ανέπαφο τον πυρήνα της να εφευρεθούν αποτελεσματικότεροι τρόποι μετάδοσης των νοημάτων της, σημειώθηκαν συστηματικές προσπάθειες σύνδεσης του αρχαιοελληνικού παραδοτέου με το νεότερο λαϊκό πολιτισμό, υπό το πρίσμα της συνέχειας και της διαχρονίας. Ειδικότερα, παρατηρούμε τη χρήση μοτίβων που εντοπίζονται στη νεότερη χορευτική μας παράδοση σε πολυάριθμες παραστάσεις αρχαίου δράματος.

Οι Χορογραφίες στο Αρχαίο Δράμα

Επιδιώκοντας να διακρίνουμε τις τάσεις που επεκράτησαν στις παραστάσεις της αρχαίας τραγωδίας αναφορικά με τη χορογραφία, σύμφωνα με τη θεατρολόγο Αλεξία Παπακώστα θα πρέπει να αναφερθούμε αρχικά στην πρώτη περίοδο που εκτείνεται μέχρι και το 1975 και κατά την οποία τις παραστάσεις της Επιδαύρου μονοπωλεί το Εθνικό Θέατρο, και στη δεύτερη περίοδο μετά το 1975 οπότε κάνει την εμφάνισή του το Θέατρο Τέχνης, με πρωτεργάτη τον Κάρολο Κουν. Επίσης, χρήσιμη για την κατανόηση του θέματος είναι και η διαπίστωση ότι στις εν λόγω παραστάσεις παρατηρείται είτε το φαινόμενο της συνεχούς παρουσίας ορισμένων χορογράφων, οι οποίοι κατάφεραν να δώσουν το προσωπικό τους στίγμα, είτε της επιφόρτισης του ιδίου του σκηνοθέτη με την επιμέλεια της χορογραφίας.

Ο Χορός στην Αρχαία Τραγωδία

Ο σκηνοθέτης Κάρολος Κουν έγραψε για το χορό: « Πρωταρχικός παράγοντας του αρχαίου θεάτρου θα είναι πάντοτε ο χορός. Νοηματικά και λεκτικά, ηχητικά και μουσικά, κινησιακά και πλαστικά ο χορός διαμορφώνει το κλίμα του έργου, φωτίζει τους ήρωες και προβάλλει με το πάθος του τα μηνύματα του ποιητή».