O Βασιλιάς του Παρανοϊστάν

Σε μια μακρινή χώρα που την έλεγαν Παρανοϊστάν, ο βασιλιάς διασκέδαζε με την αυλή του σκαρώνοντας φάρσες στους υπηκόους του. Οι υπασπιστές του, Αδίκιος και Κάκιος, φρόντιζαν να εφευρίσκουν καθημερινά νέα τεχνάσματα για να γελούν περισσότερο στο παλάτι.

Άλλοτε έκρυβαν από κάποιους την τροφή και τους ανάγκαζαν να ψάχνουν ακόμη και σε σκοτεινά και βαθιά πηγάδια.

Άλλωτε έβαζαν κάποιους άλλους  να διαβάζουν παραμύθια ενώ τους βύθιζαν ξαφνικά στο σκοτάδι.

Άλλωτε έβαζαν κάποιους να προπονούνται με τις ώρες για να παίξουν ποδόσφαιρο και όταν έμπαιναν στο γήπεδο για τον αγώνα τους έκρυβαν την μπάλα.

Σε άλλους έλεγαν ότι η σκιά τους τούς κυνηγά για να τους ρουφήξει κι εκείνοι έτρεχαν για να γλιτώσουν πανικόβλητοι.

Ο βασιλιάς του Μιζεριστάν

Σε μια μακρινή χώρα που την έλεγαν Μιζεριστάν κατοικούσαν πολλά μικρά ανθρωπάκια με σκυμμένο κεφάλι και θλιμμένο πρόσωπο. Ο βασιλιάς τους που ζούσε με τη μονάκριβη κόρη του σ’ ένα τρανό παλάτι με μια απέραντη αυλή, παρέα με νάνους, μαριονέτες που τσακώνονταν συνέχεια για την καλύτερη θέση στο ράφι, κάτι παράξενα πλασματάκια με τεράστιες γλώσσες που έκαναν ακροβατικά για να διασκεδάζουν το βασιλιά τους και μια ξύλινη κούκλα με μια πελώρια μύτη.

Κάθε μέρα στο Μιζεριστάν ήταν τόσο ίδια με την προηγούμενη που οι κάτοικοι της χώρας δεν ξεχώριζαν τη μέρα από τη νύχτα, το χειμώνα από το καλοκαίρι. Σκυμμένα κεφάλια και θλιμμένα πρόσωπα σε όλη τη χώρα, τσακωμοί και ακροβατικά στην απέραντη αυλή του βασιλιά ξανά και ξανά.